“Na twee dagen wist ik het zeker: Ik ben zwaar overspannen.”

Nou daar zit je dan, weer op de bank met je laptop op schoot terwijl je op ditzelfde moment op een tropisch eiland had kunnen zitten met een Thaise massage onder het genot van een cocktail, 30 graden op je smoel en je liefste vriendje naast je die lacht… Wordt die droom even bruut verstoord. Zeven maanden lang heb ik uitgekeken naar deze reis. Zeven maanden heb ik geknokt, keihard geld gespaard en heel hard gewerkt om met een goed gevoel weg te kunnen gaan… Met desastreuze gevolgen. Niet door een chronische, enge ziekte maar “simpelweg” door overspannenheid.

Wat vooraf ging…
Het begon een maand geleden. Ik was wat moe van de tentamens en voelde me niet zo lekker. Mijn 60 punten waren binnen en het was tijd om te feesten. Zo rond Awakeningsfestival begon ik er last van te krijgen. Spanning. Nu voelde ik me 90% van de tijd prima en ik realiseerde me goed dat ik deze opvliegers kreeg omdat ik gewoon hard gewerkt had de afgelopen tijd. Ik was me heel bewust van wat ik voelde en vond het eerlijk gezegd ook niet zo erg. Ik had immers weken vakantie voor de boeg en in minder dan 20 dagen zou ik naar Thailand vliegen. Kon ik daar mooi uitrusten. Ik had geen zorgen. Laat maar stromen die energie. Die spanning gaat ook niet weg als ik er geen gehoor aan geef, dacht ik.

“Met de vakantie in het vooruitzicht had ik hoop”
Twee weken geleden kwam de eerste crash. Sander was in Amsterdam om zijn zieke oma te bezoeken. Al gauw kwamen we tot de conclusie dat het niet goed zou komen en dit zou invloed hebben op onze vakantie. Onder normale en gewone omstandigheden valt hier mee om te gaan. Je belt het reisbureau en je verzekering en je zegt dat je een week later wil vertrekken als dat mogelijk is. Niks aan de hand. Maar bij mij begon er kortsluiting te ontstaan. Spontane huilbuien.  Trillen. Zweten. Paniekaanvallen. Hartkloppingen. Slecht ademen en druk op mijn keel en maag. Mijn eetlust verdween. Alles wat ik moest doen, alle verplichtingen, dat stond me tegen. Boodschappen doen? Oh mijn god. Alsof je me vraagt de Himalaya te beklimmen. Laat mij maar lekker op de bank liggen en naar de muur staren. Geen televisie. Niks. Gewoon niks. Alles wat me prikkels geeft, irriteert me. Met de vakantie in het vooruitzicht had ik hoop. Ik was bang, maar ik had hoop dat de reis me zou opknappen. Ik ging in elk geval 1x per dag naar buiten. Bewegen is leven en van stilzitten wordt je niet beter.  Ik ben zo labiel als de pest: het ene moment huil ik als een klein kind en het volgende moment zit ik romantisch te genieten van een zwoele zomeravond en zit ik zen op de grond alsof er niks aan de hand is. Na dag 2 wist ik het zeker: Ik ben zwaar overspannen.

Ik belde meteen mijn oude psycholoog om weer een afspraak te maken want ik was ook heel erg bang dat het mis zou gaan met mijn vakantie. Afgelopen dinsdag spraken we af en ik huilde watervallen. Dit sloeg helemaal nergens op. Wat gebeurde er met me? Zo ben ik niet. Volledig de controle kwijt. Het praten luchtte op en ik had er weer vertrouwen in. De dag voor vertrek voelde ik me zelfs kiplekker. Super melig mijn tas inpakken en ik had er zooooo veel zin in. De reis naar Alkmaar toe ging lekker en eenmaal aangekomen bij mijn vader’s huis voelde ik me bijna de oude. Mijn eetlust was er weer en ik at noodles alsof mijn leven er vanaf hing.

Schiphol
De volgende morgen ging mijn wekker. Dit is het, dacht ik. De laatste keer slapen in Nederland. Vanaf morgen ben ik 25 dagen ergens anders. Ik voelde me raar, omdat ik me goed voelde en dat voelde niet goed… We verlieten het huis ook niet als twee opgewekte, nieuwsgierige, enthousiaste wereldreizigers. Ik zwaaide, maar ik trilde. We stapten de bus in en daarna in de trein. Ik kneep Sander z’n hand helemaal fijn. Ik sloot mijn ogen in de trein en toen ik even wegdoezelde was het daar. Angst. Pure kale angst. Als een ongeleid projectiel schoot het door mijn lichaam heen. Aangekomen bij Schiphol zocht ik de eerste de beste wc op. De inhoud van mijn maag had even zin om zich bij het gesprek te gaan voegen. Voor mijn gevoel heb ik daar 20 minuten gezeten en daarna ging ik terug naar Sander. Het duizelde me. Ik was zo enorm bang en begon het een en ander af te wegen. Ok, ik ben gespannen. Wil ik daar gespannen zijn of hier? Ik wist dat teveel nieuwe prikkels het veel slechter zouden kunnen maken dan het al is. Het is een grote reis; niet zomaar een strandvakantie in Spanje. Continu zie je nieuwe dingen en dat is waarom je in eerste instantie een verre reis maakt: Om nieuwe dingen te ontdekken. De kans was erg groot dat ik bij aankomst helemaal zou dichtklappen. Wellicht dat ik het een aantal dagen zou volhouden maar waarschijnlijk zou ik in alle paniek het eerste vliegtuig terug pakken…. Dan ben je verder van huis, letterlijk. Thuisblijven klonk steeds aantrekkelijker. Toch probeerde ik me de rust de visualiseren en na anderhalf uur zei ik nog tegen Sander: Ok, zullen we gewoon gaan? We gingen lopen. Ik haalde Thaise baht op bij de bank en we stonden 50 meter van de incheckbalie. Dit was het. Links de uitgang, rechts de incheckbalie. En toen kwam daar het verlossende woord van Sander: dit voelt niet goed. Mijn vader haalde ons een uur later op van Schiphol en de hele dag ben ik out of control geweest. Ik sliep veel. Heel veel…

Weer terug in Groningen…
En nu zijn we hier. Terugkomen in Groningen is nog nooit zo vreselijk geweest. Het regende pijpenstelen en het aanzicht om mijn ongebruikte backpack in de woonkamer te zien is pijnlijk. Tegelijkertijd voelde dit wel als de beste keuze. Ik had me echt niet beter gevoeld in Thailand op dit moment. We willen nog gaan maar dan wel als alles gezond en goed is… Niet zo. Niet nu. Het enige verschil met vorige week is dat ik nu geen vooruitzicht meer heb. Ik mag voorlopig geen plannen maken. Ik MOET rusten en dat is moeilijk. Zodra ik me beter voel wil ik dingen gaan doen. Afspreken met vrienden en leuke dingen gaan doen. Dat is nu net niet de bedoeling. Ik weet nog niet zeker of we het geld terug krijgen van de vliegtickets. Ik hoop het maar hoe dan ook hebben we Thailand nog tegoed. Dan gaan we wel in november of december weet ik veel. Nu wil ik er ook niet teveel over nadenken.

Sander en ik hebben flink wat rake klappen gehad het afgelopen jaar, anderhalf jaar. Er waren ook een hoop goeie momenten en die hebben ons er ook wel doorheen gesleept. Ik weet eerlijk gezegd niet of het normaal is, een leven zo chaotisch. Een ding weet ik wel… Iedereen kan overspannen worden. Ik herken de signalen gewoon niet. Pas als het emmertje vol zit dan denk ik: hee volgens mij klopt hier iets niet. Maar goed. Tijd om mijn laptop weer even af te sluiten. Het beeldscherm prikt in m’n ogen. Selemat tidur mensen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s