Namaste grote wereld,

We zijn een aantal dagen verder sinds dag 0. Laat ik “de bewuste dag op Schiphol” maar even dag 0 noemen omdat ik vanaf dat moment bezig ben gegaan met herstellen. Nu praat ik erover alsof het een een of andere ziekte is… Misschien is dat het ook wel; een levensziekte. Je bent gewoon even ziek van het alledaagse leven. Anyways, ik heb sindsdien heel veel geslapen en verrassend genoeg voel ik me best wel goed. Vorige week overwoog ik nog om voor een antidepressivum te gaan maar ik realiseer me nu wel iets: Ik ben niet depressief, ik ben gewoon opgebrand.

Kudo’s voor Sander
Voor mij is dit alles wel een eye-opener.  In een klap ben ik me bewust geworden van mijn gedragingen, mijn manier van denken en doen en hoe ik door het leven ga. Ik realiseer me nu ook een tweede ding: Ik ben gelukkig. Ja, ik ben intens verdrietig dat ik nu niet op een parelwit strand lig. DUH. Ik heb er maanden lang naar uit gekeken! Thailand loopt niet weg en wij komen daar wel hoe dan ook. Maar ik ben gelukkig. We hebben een superfijn huisje waar ik me nu heerlijk thuis ellendig mag en kan voelen. We zijn niet arm. We zijn gezond en we hebben elkaar. Ik wil toch even de credits aan Sander geven hier. Zonder hem was het nu best eenzaam geweest (en het huis een teringzooi). Sander is heel geduldig, begrijpt me, gaat mee op de golven en leert me ook een hoop nieuwe dingen. Was eerder bij mij het glas halfleeg (en in mijn optiek gewoon kurkdroog), daar heeft Sander mij geleerd het glas halfvol te zien. Kudows.

Mijn dagen…
Ja en wat doe je nu eigenlijk op zo’n dag? Simpel. NIKS. Een beetje mediteren (ahum HIPPIE ahum). Ik probeer er ook zoveel mogelijk van te genieten. Wat dat betreft zit ik hier wel goed met de Nederlandse zomer. Een beetje Donald Duckjes lezen, tekenfilms kijken, spelletjes spelen, kortom, kinderlijke eenvoud.  Ik ben gister zowaar even de stad in gegaan. Normaal gesproken erger ik me aan elke fietser die voor me rijdt, elke stadjer die zomaar de straat over steekt en elke mongool die z’n fiets niet fatsoenlijk kan parkeren in de fietsenrekken. Gister liep ik als een stonede rasta door de binnenstad. Ik heb toch alle tijd! Beetje door de boekenwinkel snuffelen en wat games halen bij de Game Mania. Toch merkte ik bij thuiskomst dat ik erg moe was. Blijkbaar was dit toch een grote onderneming, al die indrukken van de binnenstad. Mensen, auto’s, fietsers, geluide, geuren. Een film kijken zat er die avond ook niet meer in. Zo zullen de komende weken ook een beetje gaan. Veel uitrusten.

Mijn halfvolle glas
Ik ben er nog niet achteraan gegaan maar ik ga er gewoon van uit dat we het geld van de tickets terug krijgen. Wat is nu het voordeel dat ik hier uit kan halen? Als we naar Thailand gaan, dan gaan we in de winter. Lekker de kou ontvluchten.  Voor nu kan ik de lekkere warme zomer in Nederland meemaken. De tickets zijn in de winter ook goedkoper en het seizoen om naar Thailand te reizen is beter. Verder leer ik hier een hoop over mezelf. Ik moet dingen minder gaan plannen en leren accepteren dat ik niet iedereen tevreden kan stellen. Als je tegen jezelf zegt “maar ik vind van mezelf dat ik dat moet” betekent niet dat je iets intrinsiek wil. Je bent nog steeds iets aan het moeten. Om iets te willen, daar is zin voor nodig en die zin komt van binnenuit. Nieuwe wijsheid, nieuwe tattoo? Zeker wel. Als iemand zich geroepen voelt om iets voor mij te ontwerpen dan hoor ik het graag. 🙂

Ik sluit nog even mijn oogjes. Slaap lekker lieve kijkbuiskinderen. Niet teveel werken want daar ga je dood van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s