Vandaag mocht ik weer een keertje naar Windesheim. Dit keer om mijn welverdiende propedeuse op te halen.  Veel mensen vinden het hele gedoe om de propedeuse heen en haar formele uitreikingen nogal ‘overrated’. Persoonlijk vind ik het wel wat hebben. Dit jaar waren er van de 250 eerstejaars slechts 45 die hun propedeuse binnen een jaar binnensleepten. Vind ik al een hele prestatie opzich.

Kijk je hebt dan nog een dikke drie jaar te gaan en je befaamde P is niets meer dan een papiertje om te zeggen “ik ben goed genoeg voor deze opleiding” en kan de examencommissie je niet langer van school sturen. Maar het is wel leuk. Papiertjes krijgen is altijd leuk. Een roos krijgen is altijd leuk. Vijf minuten een dikke veer in je kont krijgen van je SLB’er is altijd leuk. Gratis hapjes en drankjes is altijd leuk. Ach wat valt er dan te zeuren. De ouders van de studenten praten onderling wat en spreken af om over drie jaar hier op dezelfde plek terug te komen. Dan om de volledige bachelorbul op te halen. Bedankt vaders/moeders. Dit legt heus geen extra druk op ons om de voorbeeld student te blijven. Eigenlijk willen wij net als elke andere student ook gewoon comazuipen en schaamteloos grondpizza’s leggen voor Het Vliegende Paard en binnen drie jaar volleerd sloopkogel zijn door het eten van studentikoos junkfood. Het is ook niet makkelijk.

Verder heb ik vandaag nog contact gehad met Roger, de voorzitter van de CMR. Ik heb laten weten dat ik de werkzaamheden in de medezeggenschapsraad nu toch echt stil ga leggen. Het is gewoon teveel en ik moet aan mezelf denken. Daarbij ga ik me nu volledig richten op het schrijven van mijn boek. Gelukkig was er veel begrip voor mijn vertrek en ondanks mijn korte verblijf in de raad heb ik wel een goede indruk achter gelaten, aldus Roger. Ja en ineens doe je er wel toe als persoon. Natuurlijk doe je er altijd toe maar ik kwam tijdens mijn burn-out er pas achter hoe onzeker ik al die tijd ben geweest. Overal ging ik opzoek naar erkenning. Bij familie, bij vrienden, op het werk… En na het halen van mijn 60 ec’s op school voelde het niet zoals ik verwacht had dat het zou voelen. Het viel een beetje tegen. “Is dit het?” dacht ik. Waar deed ik het nou eigenlijk voor? Nou en dan kom je vandaag op school en krijg je te horen dat de hogeschool erg blij met mij is als student. Dat, mocht ik verdere studievertragingen oplopen en later in mijn studieloopbaan bepaalde (financiële) ondersteuningen nodig hebben, dat ze mij die hulp maar al te graag willen bieden. Dat ik als laatste nog even een speciale dank krijg bij de uitreiking voor mijn extra bijdrage het afgelopen jaar voor de eerstejaars. En dat ik een goede indruk heb achter gelaten bij de CMR. Dit streelt niet mijn ego. Nee. Dit geeft me zelfvertrouwen. Ik ben dankbaar voor deze woorden. Dankbaar voor de steun van mijn lieve vriendinnetjes en klasgenoten. Dankbaar dat Sander zo lief was om nog even mee te gaan. Als laatste ben ik dankbaar voor mezelf. Ondanks dat ik mezelf helemaal naar de tering heb gewerkt vind ik dit papiertje stiekem wel leuk.

Fotor01002204415

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s