Lentekriebels

Zen. Ik ben helemaal zen. Het is namelijk lente. Misschien niet volgens de kalender maar wanneer ik poetsneigingen heb, mijn ogen tot spleetjes moet knijpen door de zon wanneer ik naar de stad fiets en mijn winterjas en dikke sjaal me klotsoksels geven, dan is het wat mij betreft lente! Vooral door de lente krijg ik enorm veel zin om dingen te gaan doen en dat is net de juiste soort energie die ik nodig heb. Met mijn burn-out gaat het nu een heel stuk beter. Mijn lichaam doet eindelijk weer wat ik wil en ik kan me niet eens meer herinneren wanneer mijn laatste paniekaanval was. Ik durf bijna met zekerheid te zeggen dat dit nu definitief tot het verleden behoort. Ik moet nog wel regelmatig op de rem trappen omdat ik dan weer te snel wil gaan. Ik ben inmiddels weer op een niveau gekomen waarin ik mezelf over bepaalde stress heen kan zetten. Dat is op zich goed maar ik merk dat ik het gauw de neiging heb om weer op automatische piloot te gaan staan. Gek genoeg voelt deze stress vertrouwd aan maar ik moet wel echt stoppen wanneer het teveel wordt. Een kwestie van oefenen zeg ik zo.

De eerste vier weken van mijn studie vielen een beetje tegen. Dat kwam met name doordat de toekomst van mijn opleiding er een beetje onzeker is. Dit semester wordt volgend jaar niet meer aangeboden dus elke student voelt zich nu wel een beetje genoodzaakt om alle dertig punten te behalen. De tentamens worden nog twee keer aangeboden volgend jaar, maar als je dus teveel mist dan kun je volgend jaar geen colleges meer volgen. Zo was ik dus de eerste vier weken bezig om alles uit te zoeken en werd er totaal niet gelukkig van elke dag naar Windesheim te gaan. Op een gegeven moment heb ik het losgelaten en besloten om mezelf niet meer te verplichten die dertig punten binnen te slepen. Het is immers de verantwoordelijkheid van de opleiding om een goede overgangsregeling te verzorgen wanneer zij stante pede een nieuw curriculum willen invoeren. Ik weet dat de opleiding wil dat ik het anders doe maar goed. Ik ga mezelf niet een tweede keer de vernieling in werken. Ik  wou ook dat het anders was. Ik wou ook dat ik meer energie had. Daar kan ik niks aan veranderen. Ik wil ook weer gelukkig zijn en daar kan ik wel wat aan doen. Gewoon rustig aan doen, op de rem trappen wanneer de stress op m’n maag gaat werken en zoveel mogelijk genieten van de dingen die ik doe. Deze studierichting is wel iets wat ik écht leuk vind, dus ik vind het ook niet erg om voor spek en bonen naar college te gaan. Mocht ik onderweg wat punten mee scheppen in de tentamens dan is dat alleen maar mooi meegenomen. Tot die tijd ga ik gewoon genieten van de dingen die ik doe 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s