Het is een paar weken stil geweest rondom mijn blog en dit keer is het een hele bewust keuze van mij geweest. Ik had even behoefte aan rust en stilte in mijn hoofd.  Normaal praat ik graag en normaal praat ik ook veel. Het is moeilijk om de essentie van een verhaal te begrijpen als iemand duizenden woorden per dag produceert. De kop van deze blog schoot me te binnen toen ik aan het reizen was in Thailand en ik wilde dit verhaal dan ook zoveel mogelijk aandacht en liefde kunnen geven als ik heb. Bij dezen presenteer ik jullie: van burn-out naar Bangkok in  tien maanden.

 

Nog een laatste keer

Om eerst met een positieve noot te beginnen: het gaat goed met mij! Het gaat erg goed met mij. Wat een verschil met een jaar geleden zeg. Ik zou willen zeggen dat de tijd snel is gegaan maar helaas is dat niet waar. Het was een lang en zwaar jaar met veel ups en downs. Ik heb deze dag bewust uitgekozen om deze blog te schrijven: de 18e van juli. Dit was namelijk de oorspronkelijke dag dat ik van mezelf wist dat ik overspannen was een jaar geleden. Het was in dezelfde week dat Sander zijn oma kwam te overlijden en dit was dezelfde week dat we naar Thailand zouden vertrekken, en vervolgens niet zijn gegaan… Voor mij is dit even een moment van bezinning. Nog even een laatste keer terugkijken op wat een zware en moeizame weg is geweest. Nog één keer voordat we verder gaan met ons leven.

Hoe overleef ik een burn-out?

Ik heb de afgelopen maanden echt alles er aan gedaan om er weer bovenop te komen. Van yogalessen tot knutselwerkjes. Van mindfulness gebaseerde cognitieve therapie tot het schrijven van mijn eigen boek. Ik heb echt alles geprobeerd en het heeft uiteindelijk ook wel geholpen. Anders had ik hier vandaag niet gestaan. Wat heeft er nu voor gezorgd dat ik weer gezond en fit ben? Heel veel geduld en een klein beetje liefde. Het kost namelijk veel tijd en van te voren is het onmogelijk om in te schatten hoe lang het gaat duren. Ik dacht dat het maar drie maanden zou duren. De drie maanden werden zes en uiteindelijk drie kwart jaar. Boos worden op het feit dat het dan niet zo gaat zoals ik wil heeft dan ook geen zin, maar ik ben heus wel boos geweest. Ik heb mezelf en de hele wereld om mij heen meerdere malen vervloekt omdat ik maar geen grip op de situatie kon krijgen. Daarnaast sleurde ik ook nog eens de mensen van wie ik houd mee in mijn misère. Ik vond het verschrikkelijk. Maar met zoals ik al zei, met een beetje geduld en wat liefde kom je een heel eind. Ik bleef trouw naar mijn yogalessen gaan. Af en toe probeerde ik iets geks zoals kleien of gedichten schrijven. Ik kocht elke week een verse bos bloemen voor mezelf. Ik verwende mezelf dagelijks met een uitgebreide douche van een half uur. Ik nam mezelf mee op date naar de bioscoop en kocht mooie nieuwe kleren voor mezelf. Ik ging trouwen met mezelf (gewoon een hele mooie ring voor mezelf gekocht). Ik ging lekker onder de zonnebank. Mijn hamster ging dood. Ik huilde en ik kocht dezelfde dag een nieuwe. Ik ging mediteren en noemde elke dag drie dingen op waar ik dankbaar voor was die dag.

 

Langzaam maar zeker begon ik me steeds beter te voelen. De paniekaanvallen verdwenen. Ik kon ook steeds meer aan. Ik kon weer mijn eigen boekhouding doen. Ik kon weer dansen en ik kon weer sporten. In januari zijn we naar Parijs gegaan! In februari kon ik zelfs weer naar school maar moest daar toch weer even mee stoppen omdat daar mijn grens lag. En dat was ok. Even een stapje terug. En ineens was daar de mogelijkheid om op reis te gaan. Sander kreeg drie weken vakantie in mei en juni en ons geld stond nog steeds een matige rente te trekken op onze spaarrekeningen. Maart en april vlogen voorbij en voor ik het wist zat ik met mijn vriendje in een hotel in Bangkok. Nu zit ik hier op de bank en ik kan terugkijken op een fantastische reis. Mooie herinneringen en het keiharde bewijs dat ook mooie dingen kunnen gebeuren. Het is ook wel grappig omdat ik op mijn blog juist schrijf over klein geluk. “Waarom moet altijd alles groter, vetter en beter? Waarom moeten we tegenwoordig per se een verre vakantie hebben?” Maar niet naar Azië gaan was simpelweg geen optie. Ik had er te lang op gewacht. Ik had al een band opgebouwd met Thailand voordat ik er naar toe ging. Ik wilde er alleen afscheid van nemen als ik in het vliegtuig terug naar Nederland zou zitten. En ik heb het gedaan en ik ben er dankbaar voor dat ik nog eens de kans heb gekregen om dit te mogen doen.

 

Stilte

De afgelopen weken heb ik in stilte gezeten. Ik ben begonnen met MBCT oftewel Mindfulness Based Cognitieve Therapie. Ik zweer erbij mits je jezelf er wel voor openstelt. Echt dagelijks een uur mediteren lukt me (nog) niet. Dat is net even teveel voor mij. Maar door toch consequent mezelf te pushen alles met aandacht te doen ben ik bewuster geworden. Ik heb sneller door wanneer bepaalde emoties op komen spelen en ik ben me er meer bewust van wat mijn lichaam nodig heeft. Vandaar dat het de afgelopen weken een beetje stil is geweest op mijn blog want ik wilde een tijdje alle aandacht richten op mezelf en mijn lichaam. Ik praat en ik praat en ik praat en ik praat vaak te veel. Het was wel even goed zo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s