Breken met een familielid: een keuze die je niet wilt maken

Zo af en toe duikt er weer een artikel op waarin iemand vertelt te hebben gebroken met zijn of haar familie. Misschien wel de bloedeigen vader of moeder. Voor de meeste mensen is het ‘iets wat je gewoon niet doet’ want ‘het blijft toch je familie, daar moet je mee leren leven’. Maar als we de cijfers mogen geloven heeft 1 op de 5 wel eens (tijdelijk) gebroken met een familielid.  Ik ben daar een van.

Het is een onderwerp dat al lang op mijn lijstje staat om over te schrijven. Vaak ben ik begonnen en eindigde het proces weer met een snelle ctrl + a + backspace. Het was of te moeilijk om ermee door te gaan, of het lukte me niet om de juiste woorden te vinden die mijn situatie op neutrale wijze beschreven. Geloof me wanneer ik zeg dat het extreem lastig is om over een eigen conflict te schrijven zonder er een hij-zei-zij-zei-verhaal van te maken.

Afgelopen maand schreef Luciënne van Ek haar eigen verhaal over de breuk met zelfs haar hele familie. Zelden heb ik zo’n krachtig en wijs verhaal gelezen over zoiets pijnlijks. En ook zo herkenbaar. Nog te vaak heb ik net als Luciënne momenten dat ik overvallen wordt door discussies in mijn hoofd die jaren geleden al gevoerd zijn. In mijn hoofd ga ik dan op zoek naar de gaten van het conflict en beeld ik me in hoe ik ze zou dichten als ik terug kon gaan in de tijd. Een nog nuttelozere tijdsbesteding dan het kijken naar de ontbinding van een McDonalds hamburger.

Mijn eigen breuk

Nu komt het moeilijke stuk. Enkele jaren geleden heb ik gebroken met mijn moeder na jaren van geruzie in de vorm van aantrekken en afstoten. Al was het nog niet een definitieve breuk, maar ik maakte de keuze om me tijdelijk te distantiëren omdat ik het even niet meer aankon. Ik zat op dat moment in een burn-out en ik was de eerste weken niet in staat om zelf boodschappen te doen, laat staan een moeder-dochter conflict rationeel beoordelen.

Maar er woedde ook een intern conflict: mijn hart schreeuwde om rust, maar mijn hoofd zei: “Nee dat kun je niet maken want het is je moeder.” Ik ging ten rade bij mijn therapeut en ze adviseerde me om naar m’n gevoel te luisteren en per dag te kijken wat ik aan zou kunnen. Dat ik op dat moment de kracht had van een pudding en niet eens zou weten of ik de volgende dag de energie had een wasje te draaien of een hele film uit te kijken, was voor mij het moment dat ik me realiseerde dat het oplossen van het conflict met mijn moeder toen niet zou lukken. Op dat moment was mijn eigen gezondheid belangrijker.

Kiezen tussen twee kwaden

Het is moeilijk, omdat je moet kiezen tussen twee kwaden. Wil je een relatie die constant spanning oplevert, niet wetende wanneer het weer compleet uit de hand loopt? Of kies je voor rust en vrede, wetende dat er een nieuwe strijd staat te wachten met eigen schuldgevoel en twijfel? Zo’n keuze maak je niet omdat je de ander niet kunt uitstaan. Zo’n keuze maak je ook niet om maar van het gezeur af te zijn. Maar zo’n keuze maak je alleen wanneer het echt niet anders kan, wanneer je alles hebt geprobeerd en je beseft dat het je dagelijkse functioneren te veel beïnvloed en je eraan onderdoor gaat.

Een hele lange tijd heb ik nog in het gevecht gezeten waarbij ik op zoek ging naar mijn gelijk. Maar hoe meer tijd er verstreek zonder contact, hoe meer ik onze relatie van boven kon bekijken. Eigenlijk leken we best veel op elkaar. Beiden hadden we het gevoel niet te kunnen zeggen wat we wilde zeggen. Beiden hadden we het gevoel dat we emotioneel tekort kwamen. Maar ik begon ook steeds beter de verschillen te zien en zag dat we een hele andere definitie van relaties hanteerden en daardoor andere verwachtingen hadden van elkaar. Zij wilde me dichtbij hebben. Ik wilde vrij zijn. Ik wist dat ik haar nooit gelukkig kon maken omdat ik haar nooit zou kunnen geven waar ze om vroeg. Hoe hard ik ook probeerde in haar behoeften te voorzien, het zou nooit genoeg zijn. Dat maakt haar niet gretig naar aandacht. Dat maakt mij ook niet incapabel als dochter. De verschillen waren gewoon té groot om te overbruggen.

Het is goed zo

Ik schrijf dit nu ook niet om kenbaar te maken hoe zo’n verschrikkelijk persoon mijn moeder wel niet is. Dat is ze niet. Ik begrijp haar verdriet en boosheid, maar de heftigheid en woordkeuzes die gepaard gaan met de ruzies maken dat het voor mij ondragelijk is. Na het uitblijven van contact is zij uiteindelijk degene geweest die definitief de stekker eruit heeft gehaald en ik denk dat dat voor ons allebei beter is. Luciënne’s verhaal maakt de vooruitzichten voor mij hoopgevend. De fictieve discussies in mijn hoofd zullen uiteindelijk verdwijnen. Dat ik niet langer op zoek ben naar wie schuld heeft aan wat, maar de situatie beschouw ‘als iets dat gewoon is’, is voor mij een indicatie dat ik een aardig eindje ben in het verwerkingsproces. Toch is een langzaam en pijnlijk proces. Af en toe zal het nog wel eens de kop opsteken en zal ik denken: “Verdomme wat is het toch oneerlijk.” Dan reciteer ik een een of andere mantra, tel ik vijf zegeningen en ga ik met een glimlach verder waarmee ik bezig was. Vergeven is moeilijk, maar ik doe het toch. Het is goed zo.

Lees Luciënne’s verhaal via deze Blendle: http://reportersonline.nl/ik-heb-gebroken-met-mijn-hele-familie-kan-ik-nu-ooit-nog-gelukkig-worden/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s