Met een brede lach en in een strakke blauwe jurk loop ik ietwat shaky naar voren in het klaslokaal. Vandaag is het (waarschijnlijk) de laatste keer dat ik hier zal zijn. Vier jaar lang heb ik hier zitten luisteren naar mijn docenten – de een wat meer inspirerend dan de ander. Sommigen zal ik in elk geval nooit vergeten. Een van hen overhandigt mij vandaag het officiële bewijs dat ik bekwaam ben om in de journalistiek te werken, al zal je zonder werkervaring barweinig hebben aan dit papiertje.

Opgelucht kan ik nu ademhalen, want als eerste in de familie sta ik hier met een diploma in handen. Het is me gelukt. Een dikke 9 voor mijn scriptie als gouden hekkensluiter van mijn studententijd. Vlak voor mijn scriptie heb ik de premaster journalistiek er nog in een half jaar doorheen gedrukt, maar die master gaat er waarschijnlijk nooit komen. Momenteel voel ik me namelijk zoekende; niet echt verdwaald, maar ben ik wel op zoek naar het waarom achter alles. Zou deze column nu in de VIVA staan, dan strooi ik een paar keer met de termen quarter life crisis en millennial stress, maar ik denk liever in begrippen van doodnormale persoonlijke ontwikkeling.

“Ademnood, want de kans is groot…”

Mijn diploma-uitreiking is nu acht maanden geleden. Amper tien dagen erna ging ik vrij rigoureus aan de slag bij een dagelijks jongerenprogramma van BNNVARA. Hierdoor heb ik de afgelopen 4 à 5 jaar eigenlijk in één hele lange ademteug moeten doorstaan. “Gelukkig” kwam na zes maanden een einde aan mijn BNNVARA-avontuur waardoor er nu meer ademruimte is ontstaan. En dat is best wel lekker. Ik voel me nog steeds erg verbonden met de omroep en hoop dat ik er weer kan gaan werken, maar het is echt belangrijk dat je op de juiste plek zit, ook bij het juiste programma en ik denk dat dit het in elk geval niet was.

Club HUB crew BNNVARA

Drijfveren

En dan komen we weer terug bij het grote “waarom”. Voor ik aan de opleiding journalistiek begon, was ik gewoon lekker bezig met dingen maken. Creativiteit stroomde overal. Video’s monteren, presenteren, dansen, schrijven, tekenen, gedichten schrijven, fotograferen… Allemaal ontstaan uit een pure en rauwe emotie. Zonder regels. Ik wilde journalistiek studeren omdat ik een professional wilde worden in het vertellen van verhalen. Je kunt ook kiezen voor literatuur, een theater- of dansopleiding, of bijvoorbeeld geschiedenis. Maar ik wilde leren produceren over de dingen die vandaag gebeuren in onze maatschappij.

In vier jaar tijd leerde ik alle vuistregels van het schrijven, filmen en interviewen, maar het komt voornamelijk neer op het feitelijk verslag doen de waarheid. Ik zeg absoluut niet dat de journalistiek niet creatief is. In tegendeel. Er zit een grote uitdaging in het vinden van nieuwe invalshoeken over onderwerpen die al meermaals besproken zijn. Toch merkte ik dat de vaste schrijfstructuren waarbij het nieuws heel sec wordt weergegeven voor mij voelde als vier muren waarbinnen ik me niet lekker kon bewegen. Ik ging steeds minder bloggen omdat het voelde alsof mijn verhalen niet goed genoeg meer waren omdat ze niet voldeden aan de vormeisen van goede journalistiek.

Ik stopte met dansen. Ik luisterde geen muziek met vocalen meer. Het was té emotioneel voor mij. Elke keer als ik me met passie stortte op een verhaal, dan was dat terug te zien in mijn eindproducten en dat mag je als journalist niet. Jouw mening doet er niet toe. Het gaat om de feiten. Dat was het begin van mijn eigen creatieve aderlating. Zoveel als ik kon, probeerde ik een paar jaar mijn eigen emoties te onderdrukken.

En vorige week klikte er ineens iets. Mijn favoriete band 30 Seconds to Mars speelde in de Ziggodome. Als tiener maakte ik kennis met hun muziek door het nummer en de videoclip ‘From Yesterday‘. Niet alleen geeft het gitaarspel in de intro me meteen kippenvel, maar de productie van de videoclip laat ontzettend veel aan de verbeelding over. Zocht ik inspiratie, dan was dit een van de nummers die ik op repeat afspeelde. En sinds vorige week klinkt er weer muziek in mijn huis.

De leadsinger van de band Jared Leto speelt voor mij  een enorm grote rol in dit emotionele proces. Even los van het feit dat ik een enorme crush heb op zijn blauwe ogen (my goodness), als je zijn levensverhaal leest, dan begrijp je waarom hij zo’n groot artiest en acteur is geworden.

Intermetezzo voor deze fysieke verschijning

Jared Leto als Hephaistion in de film ‘Alexander’.

Jared Leto als Hephaistion in de film ‘Alexander’.

Creatieve makers zien de wereld op een hele intense en unieke manier. Zij weten het onbewuste bewust te maken en hun werk resoneert zo diep bij mensen dat ze de hele wereld in beweging kunnen krijgen. We zoeken als mens allemaal naar de zin van het leven en naar wat ons drijft. Het zit hem niet in de feiten en cijfers, maar in wat we voelen. Zonder emoties zijn we verdwaald.

Op zoek naar mijn Ikigai

Wat de fuck ga ik nu doen? Ik heb werkelijk waar geen flauw idee, maar ik weet wel dat ik weer terug wil naar de kinderlijke eenvoud van het spelen met creativiteit. Als kind heb ik altijd gedroomd van acteren, dus ik begin met acteren. Ik wil weer bewegen, dus ik ga weer dansen. Ik wil weer presenteren. Ik wil weer creëren. Ik durf weer te voelen en wil kijken waar mijn dromen me gaan brengen. Misschien voor een jaar naar Los Angeles: het creatieve epicentrum van de wereld. Maar ik ga in elk geval terug naar waar voor mij begon. Al is het maar voor een handjevol mensen, als ik met mijn verhalen mensen kan bewegen of raken, dan is dat alles wat telt. Als je geluk hebt dan wordt je succesvol, maar dat is niet het doel. Dit is mijn verhaal. Dit is mijn Ikigai.

Leestips:

het Japanse geheim van Ikigai – Francesc Miralles & Hector García

Drijfveren – Piet Vroon

Luister én kijktips: 

Creatieve video- en muziekproductie tevens geregisseerd door Jared Leto onder de pseudoniem Bartholomew Cubbins. De video is met 1000 soldaten opgenomen in China en voelt aan als een mysterieuze Aziatische droom.

Een ode aan Amerika waarbij 10.000 mensen en 92 professionals beeldmateriaal hebben ingestuurd op 4 juli (Independaence day). Het is een van de eerste nummers die de band na lange tijd weer heeft uitgebracht sinds Trump president is en heeft dan ook een politiek randje. De productie straalt optimisme uit en is het geluid van hoop en the American Dream.

Een referentie naar verschillende kunstvormen, maar gaat vooral over vooruitstrevendheid en eco-bewustzijn.

2 Comments on “Op zoek naar mijn Ikigai

  1. Pingback: Gepassioneerd of workaholic? – Susan Poeder

  2. Pingback: More is less – Susan Poeder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s