Voor herenmodespecialist Rick Moorman is werk eigenlijk geen werk, want door iets werk te noemen, kader je alles af. Hij schreef een boek, kwam bij Talpa terecht, kreeg een eigen radioprogramma en doolt tegenwoordig zelfs rond in het theater met De Vakidioten waar hij vertelt over wat hij meemaakt in zijn vakgebied. “Op een gegeven moment besloot ik alleen nog maar te doen wat ik leuk vind. Ik maak lawaai, dat maakt mensen nieuwsgierig. Als ze eenmaal binnen in mijn zaak zijn, durf ik met trots te zeggen dat we heel kundig zijn in anderen helpen.”

Tekst: Susan Poeder
Beeld: Michiel Laurens

Wat was jouw allereerste job?

“Ik was een jaar of 12 toen ik in een rozenkwekerij ging werken op zaterdagmorgen. Als jongste kreeg ik de ondankbare taak om de watersproeiers schoon te maken. Om daar te komen moest ik door de rozenstruiken kruipen, dus mijn armen zagen er niet uit! Ik verdiende daar een astronomisch bedrag van 5 gulden per dag toen. Het mooist vond ik dat ik aan het eind van de dag een bos rozen meekreeg die ik dan aan mijn moeder of oma gaf.

Op mijn 15e ging ik in een sportzaak werken. Ik speelde best aardig hockey en de eigenaar vond het wel handig dat er een talentje in de winkel stond. Ik ging altijd na school daar naartoe en als er geen werk was, dan maakte hij wel werk voor mij. Trok hij in het magazijn een stelling om zodat ik het kon opruimen, haha. Hij vond het wel gezellig dat ik er was. Mijn drijfveer was dat ik het gewoon echt heel leuk vond.”

Wat volgde daarna?

“Ik was vroeg voorbestemd om het vak in te gaan van mijn ouders. Zij hadden toen een kleermakerij op deze locatie op Gelderlandplein. Mijn vader zei: als je dit echt wilt, volg dan de Kweekschool voor de Handel en daarna zou je de winkel kunnen overnemen. En toen was ik 20 en was ik klaar. Ik zei: ‘Hey vriend, als jij nou even opkrast, dan neem ik het over’, waarop mijn vader reageerde: ‘Hey vriend, je kan nog helemaal niks. Ga lekker weg.’ Eigenlijk zei hij: leer het vak bij een ander. Via Jockey International maakte ik snel carrière en werd ik uiteindelijk directeur bij Van Gils, waarna mijn vader vroeg of ik nog een keer terugkwam.

“Mijn passie is mensen en dat heb ik vertaald in een vakgebied waar ik handig in ben”

In ’97 overleed mijn vader, wat natuurlijk heel emotioneel was. Mijn familie vroeg of ik terugkwam om de zaak over te nemen en ik heb toen de beslissing genomen die misschien wel de beste uit mijn hele leven was. Ik heb namelijk nee gezegd. Al mijn tijd en energie die ik in Van Gils had gestopt, zorgde ervoor dat mijn hart daar nog lag. Mijn verstand zei dat ik moest gaan, maar als je hart niet gelijkgestemd is met je verstand, dan gaat het mis. Dit wil ik iedereen ook meegeven. Ik heb 3 jaar de tijd genomen om die twee in balans te krijgen en in 2000 ben ik teruggekomen.”

De rest van het artikel is hier te lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s