2020 moest helemaal mijn jaar gaan worden, maar voor de hele wereld geldt denk ik dat corona een hoop roet in het eten gooit. Ik haal een beetje troost uit de gedachte dat ik me meer dan ooit verbonden voel met iedereen over de wereld. Met mijn penvriendin in Texas, mijn familie in Indonesië en mijn Nederlandse vrienden die in Scandinavië wonen. Allemaal voelen we dezelfde onzekerheid van deze pandemie. Maar tegelijkertijd kan het ook erg eenzaam zijn – en dat is ook oké. Even een update vanuit mijn kant over het afgelopen half jaar en waarom ik ervoor kies om een onderneming te starten tijdens deze crisis.

Afgelopen februari zegde ik mijn baan op bij LXRY. Bijna twee jaar heb ik hier met ontzettend veel plezier gewerkt als manusje-redacteur. Ik kreeg op een gegeven moment een mooie carrièrekans aangeboden met betere arbeidsvoorwaarden bij Talkies Magazine dus mijn vertrek was voor LXRY best wel onverwachts. Ik was alleen er niet helemaal op voorbereid dat ik nog dezelfde dag werd vrijgesteld van werk en ik geen afscheid heb kunnen nemen van mijn collega’s, wat eerst heel persoonlijk en pijnlijk voelde, maar waarschijnlijk gewoon een zakelijke beslissing was omdat ik naar een concurrent ging… Al had ik het natuurlijk liever anders gezien omdat ik met zoveel passie hier heb gewerkt.

Het begin van corona

Ik ging daarna op een welverdiende vakantie naar Brazilië en krap vier dagen voor de Nederlandse lockdown landde ik weer op Schiphol. Ik had inmiddels 6 weken niet gewerkt en stond te trappelen te starten bij Talkies, maar toen kwam corona om de hoek kijken: ze konden mij niet aannemen. En overal om mij heen zag ik koppen vallen in de media, met name wie een kortlopend contract had kwam te vallen. Ik wilde zo snel mogelijk doorpakken ging nog dezelfde dag aan het solliciteren. Tot op dit moment maakte ik me door de eerste wetenschappelijke inzichten nog geen zorgen over het virus voor mezelf, wel over de bijeffecten van deze pandemie… Maar toen werd mijn schoonzus Rachel besmet met COVID-19. Binnen een week lag ze in het ziekenhuis, na een dag ging ze al naar de IC en een dikke week later overleed ze in het bijzijn van mijn schoonfamilie. Vanaf dat moment moest ik echt even pauzeren.

Alleen de journalist in mij praat

Ik merk dat ik het lastig ook nog vind om erover te praten hoe ik me écht voel. Ik merk dat ik er bijna zakelijk over praat. Ik ken verder ook niemand in mijn omgeving die zijn baan is kwijtgeraakt door corona of iemand is verloren door deze ziekte. Laat staan beide and I had to go through both. Na Rachels overlijden ontwaakte de journalist in mij weer en had ik een hele sterke drang om van het verlies iets goeds te creëren. Zo werkte ik voor het Parool samen aan het stuk ‘Wat niet kon, gebeurde: Rachel Verbaan is de jongste zorgverlener die stierf aan Covid-19’ en werd ik dit weekend nog geïnterviewd door AT5. Alleen dit is een feitelijke verslaggeving. Praten over hoe ik me hierbij voel vind ik lastig, omdat ik denk dat niemand echt snapt hoe het is om dit mee te maken.

Verder gaan na corona

Toch heeft deze periode me ontzettend veel ruimte gegeven om na te denken over wat ik wil. Freelancen is iets wat ik mezelf pas over 10 jaar pas zag doen, wanneer ik de ervaring ervoor heb en het netwerk. Maar eigenlijk vanaf het moment dat bekend werd dat ik niet meer in dienst was bij LXRY, kwamen er al opdrachtjes binnendruppelen. Ondernemers die hulp nodig hadden met hun website, een nieuwsbrief wilden versturen of hulp wilden met het managen van hun social media. Ik heb de afgelopen drie maanden nog wel geprobeerd om te solliciteren op verschillende mediavacatures, maar A, echt enthousiast werd ik er niet van en B, gemiddeld genomen wordt er in deze crisis 150 keer gesolliciteerd op een functie (het hoogtepunt was 272 sollicitanten voor een functie bij de NOS). Misschien was dit dan toch het moment om voor mezelf te gaan beginnen.

Lichtpuntjes

Inmiddels werk ik op freelancebasis voor DPG Media waar ik als journalist werk op de regionewsdesk van de Stentor. Ontzettend leuk vind ik dit en na mijn tijd als luxepaardje bij LXRY was ik ook toe aan wat meer journalistiek. Sinds vorige week is Poeder Producties officieel mijn onderneming en mag ik nu ook voor bedrijven aan de slag als tekstschrijver en copywriter. Dit brengt een hoop nieuwe uitdagingen met zich mee, maar ook een hele hoop vrijheid, creativiteit en eigen ideeën. Daar krijg ik energie van! En ik denk maar zo: als je begint in een crisis, kan het vanaf nu alleen maar een stijgende lijn naar boven zijn. Ik heb altijd erg veel respect gehad voor ondernemers omdat ik mezelf veilig waande in mijn bubbel van financiële zekerheid en een maandelijkse paycheck. Nu moet ik het zelf gaan doen. Ik realiseer me ook dat ik inmiddels veel meer zelfvertrouwen heb in wat ik kan en wat ik waard ben. Met die energie zie ik het komende half weer wat zonniger tegemoet. Hopelijk kijk ik op 31 december terug op een 2020 dat ondanks alles toch nog een beetje mijn jaar is geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s